Дуда ліцвінская Мацянка(Мыцьянка)

Наступным, генетычна звязаным з папярэднім, вылучаецца дуда-«муцянка», апісаная Е. Раманавым і М. Анімеле , якая ў цэлым захоўвае такую ж самую канструкцыю, за выняткам таго, што замест аднаго бурдона ў тое самае месца размяшчаюцца тры, якія не маюць рагаўнёў. Гэты тып дудаў, паводле М. Анімеле, быў больш пашыраны ў асяроддзі беларусаў-католікаў, а адзіны інструмент, які захаваўся да нашага часу, паходзіць з тэрыторыі Латгаліі, былога Люцынскага павета Віцебскай губерні (цяпер Лудзэнскі р-н, Латвія). Паводле Е. Раманава, даўжэйшы бурдон настройваецца ў актаву да ніжняга гука перабора, меншыя ж даюць квінту папярэдніх.

Выкарыстоўваецца са згоды аўтара надрукавана у часопісе DRUVIS №2

Каментары (0)

Надрукаваць